X
تبلیغات
اشعارعرفانی

اشعارعرفانی

اشعارعرفانی استادحمیدمغربی به سبک کهن

دوازده بندمغربی برای محرم

( محرم )

كــون و مكان بسان قيامت چه بر هم است

                                                    جـــن و ملك بـه  آدميان غرق ماتم است

آيد صداي شور و  نــوا سـوي  شش جهت

                                                     آشفته حال و غرق ملال است در غـم است

گويا عزاي شاه شهيـــدان رسيـــده زان

                                                    ابر عزا بروي مـــه و مهـــر  و انجم است

قدوسيان و اهـــل زميـــن  و فلك ملك

                                                  در اين ملال و غم همه يكرنگ و  با هم است

آيد بگوش ناله طفـلان  ز  هـــر طـــرف

                                                        گويا رسيده ماه  عـــزا و محــــرم است

فرياد دختـران حسين (ع)  مي رسد بگوش

                                                     در كربلا مصيبت و غم عــالم  عــالم است

خورشيد سر برهنه كند گريه بر حسين (ع)

                                                     گريان كنار فاطمـه (س) حــوا و آدم است

ليلا گرفتـه دامــــن اكبـــر  به آه و غم

                                                    داند كه بعد از آن به غم و ناله همـدم  است

ابر سيـــاه روي هــــلالش گرفتــه زان

                                                     قد هلال نون شده از محنت اش خــم است

اي كاش دست حضرت يــزدان رقــم زدي

                                                    پيش از محــــرم عالم امـــكان بهم زدي

( ورود كربلا )

آه از دميكه موقع درد و بـــلا  رسيـــد

                                                آن كاروان عشق به دشت بــلا رسيـــد

خورشيد شد خجل كه كند نور خود  عيان

                                              بر كربلا چو دختر خيرالنساء (س)رسيــد

هنگامه قيامت كبري عيــــان  نمـــود

                                                       آل علي به منطقه كــربــــلا رسيـــد

پرسيد نــام و شهـــرت  آن سرزمين را

                                                  ناگاه از كناره به او اين  صـــدا رسيـــد

نامش زمين طف و دگر شــــاطع الفرات

                                                       نام دگر به گوش همه نينـــوا رسيــــد

گوينده گفت نام دگر  كــربـــلا بُـــود

                                                     فرياد اهلبيت از اين بر سمــا رسيــــد

تا نام كربلا به نواميس ديــن  رسيــــد

                                                 دستور شه به حضرت صاحب لوا رسيـــد

كرد او پياده خيمه و خـرگاه  شـــاه دين

                                                   پاي حسين (ع) به تربت عشق و وفا رسيد

در جاي گود گفته بـــزن خيمــه گاه  را

                                                         تا بر خيال او ستــم اشقيـــا  رسيـــد

اردوي عشـق روي زميـــن بـــلا زدند

قالوا بلي     بـــراه   محبت   بـــلا زدند


فرياد از آنكه قوم بــد افعــال و اشقيا

                                                  بستند روي آل علـــي (ع)  راه  آب را

آنانكه بود ساقي كوثر  اميــرشــــان

                                                        ماندند تشنه لب  ز  بـداقبــــالي قضا

فرياد العطش ز ســرا  پرده حسين (ع)

                                                      شد از زمين ماريـه تــا بـــر دل سما

آل مناف بـا نــي زمـــزم و سلسبيل

                                                         حسرت بـــراي آب گل آلـــود كربلا

سر روي زانوان غم  افلاكيـان قـــدس

                                                         از آه دختران شـــريفــــان هل اتي

حيران و مضطرب همه ياران كوي عشق

                                                           حيرت زده بفكـــر  غريبــــان نينوا

سقّا خجل ز ناله اصغــر (ع) بفكر و غم

                                                              جامي بـــدست دختــــركان شه ولا

مشكش  بروي  زانوي  غم  اشك در بصر

                                                          او در خيال تشنگي  آل مـــرتضي (ع)

آيا شود اجل برســـد بـــر سراغ من

                                                       يا از براي آل علي (ع) جـــان كنم فدا

شايد قضا چه حادثــه ها را رقــم زند

                                                         باشد كه سرنـوشت حسين (ع) بهم زند
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1391ساعت 7:1 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

سرگذشت شاعرمستند

 

به عمرم انتظاري نه زقوم ودوستان دارم  
توكل برخداي خودنمايم درهمه كارم
شودچندي كه درفصل بهاران هم نديدم گل
بودهمدم مرادرگوشه عزلت خداوندم
زمانيكه پرازمهمان ببوده دوره خوانم
مگس دردورشيريني هميشه ميزندپرسه
اگربيگانگان رفتندباكي نيست اين باشد
خيانت كردگردشمن گلايه نيست ازآنها
برادرهاي يوسف رانگردرقتل وچاه او
قريب شصت سال عمرم هدرشددرره مردم
زهردستي گرفتم شدبه آخردشمن جانم
حدودهشت هزاراندي ببوده سكه اموالم
بظاهرليك مردم مي پرستندم به باطن هم
من آنان راكه اززندان درآوردم به مال خود
نجاتش دادم آنراكه زاعدام وبشدآزاد
زبدوخلقت اين مردم كشندش خادم خودرا
كنون درگوشه عزلت نشينم من تك وتنها
تمام اشعارمن گوياي دردمردمان باشد
ولي چون مغربي شبهادلم ميگيردازغمها
بگيرازدست اهريمن برادررامگيراما
دريغ اما جوانيها ندارد المثنائي

 

نه خوفي ازحسودان ونه ازاين دشمنان دارم
چه خوف ازدشمناني تاخداي مهربان دارم
نيازي نه به فصل گل نه باغ وباغبان دارم
هزاران دردبيدرمان من ازاين دوستان دارم
همه رفتندتاديدندخالي نان خوان دارم
خوشم اكنون نه شيريني نه نان وميهمان دارم
برادرهاي صدبدترمن ازبيگانگان دارم
خيانت رامن ازاخوان خودازخواهران دارم
ازآنها صدبتراخوان من باشد گمان دارم
نديدم خيربرمزدم چگونه مردمان دارم
خدومش راكشدمردم ومنهم همچنان دارم
براه خلق رفت ازمن كنون نه خان ومان دارم
ازآن بابت كه ازسوي ولايت سايبان دارم
كنون دشمن شده هريك غريبه داستان دارم
كنون قتلم كندامضا ببين مزدي چسان دارم
چراخدمت نمودم من بخونم اين ضمان دارم
نه قوم وخويش ميايد دگرني اين وآن دارم
ازآن ازسوي دولتهابه زندانها مكان دارم
انيس ومونسم گاهي من ازافرشتگان دارم
من اين رابرتوميگويم توخوددان ارمغان دارم
برادررابرم ازيادتاعمرجوان دارم

راه ميكده

 خرم آنراكه دراين ميكده حالي دارد
آن كه رادلبرخوش رووبه امنيت خوش
آسمان باهمه دبدبه وماه وزحل
ساربان عطف عنان كن كه دراين محمل تو
نشودراه بهركس به ميستان بدهند
زثراتا به ثريا نبودره يابي
بي سبب نيست همه درپي اوگشته روان
تاقيامت نشودچشمه خورشيدروي
به طبيبان گره خورده به درهم نروي
مردمان بيهده اندرپي زردارشوند
بروازميكده بيرون اگرعاشق نشدي
شعراگروحي بودازطرف روح قدس

 

 حال خوش بامي رنگين چه جلالي دارد
صحت جسم وكفايت چه زوالي دارد
ديده عشق ببيندچه جلالي دارد
ماه پنهان شده ازطره هلالي دارد
صف مستان به نشستن كه روالي دارد
رفرف عشق وسواريش كمالي دارد
روي ماه ولب حمراخط وخالي دارد
خضربايد شنودهركه سؤالي دارد
خون آنراببردظرف سفالي دارد
فقرا پيش زراندوزعقالي دارد
ورنه باپيرشدن صفّ نعالي دارد
به كجامغربي خسته همالي دارد

 

زدست حيله اخوان چه زودپيرشدم
برادران كه بسرقت ببرداموالم
زكودكي كه مرامم ببودخدمت خلق
زبسكه راست بگفتم وراست نشنيدم
خوشم كه حضرت يزدان گرفته ازدستم
ميان كوره مردم درآتش افتادم
ببردمال ومنالم برادرخائن
خيانتي كه برادر كند عدو نكند

 

خيانتي بنمودندچون اسيرشدم
به سن شاب وجواني بسان پيرشدم
زسوي نيت صافم چنين اميرشدم
چوشيرشرزه ميان همه دليرشدم
ميان اين همه روباه خلق شيرشدم
كه آب گشته چوفولادوچون دميرشدم
زروي فرش بريشم روي حصيرشدم
به خط فقراسيربخورنميرشدم

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم آبان 1391ساعت 11:21 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

نظرپیرمغان

( دگر چرا )

بـــار دگـــر چـــرا بمـا پير  نظر نمي كند

                                           جز هيجان زنــدگي كـــار دگـــر نمي كند

چشم بـــراه لطف او عمـــر شده نشسته ام

                                        يك نظري شدست اين عمـــر هـدر نمي كند

در قفس اش فتـــاده ام ديــده براه دانه اش

                                  شب به سحر نشسته ام لطف سحــر نمي كند

دل نگـــران غيــــرت يــارگران به انتظار

                                    ني بنـــوازد او و نــه از خويش بدر نمي كند

بـــار سفـــر ببسته دل زاد  به پشت راحله

                                 خستــه شـــدم ز صبر او راه  سفر نمي كند

پادشهي كه همّ او عدل نشـــد  در اين جهان

                                   مسند خـود به آب زد فتـــح و ظفر نمي كند

ســــاعتي عــدل  گر كند دور ز نافلات هم

                                 خـواب رعيتش شــود خوف و  خطر نمي كند

زانكـــه دلـي شكسته شد  كعبه مرمت آورد

                                 سود زيـــان دهـــد به او  خط هنر نمي كند

هستي خود بداد گــر دست شكسته را گرفت

                               پيش جمـــاعت خــرد قصر و ضرر نمي كند

عــارف اگر خــــرد كند دور شود ز مردمان

                             خير  كنــــد  به  عاقبت مايه به شر نمي كند

ملك دو گيتي بر كفت نيمـه شب آيد و صبوح

                           خواب سحــر بـه دلبري باش و ز هر نمي كند

آنكه به عمـــر دلبري غمـزه  به لب  برادرش

                             ياد و خيال انجم و و مهــر  و  قمــر نمي كند

اهل خرد بـه مــرحله نيش جهـــان بديد او

                               بس بـــود او خطاي دل بـــار  دگر نمي كند

گر نكند عنايتي پيـــر مغـــان  ز لطف خود

                           جمع شود كران كران خيـل  بشـــر نمي كند

 رزق اگر بدست او بهــر دو  گـــرده  نان مرد

                                كســـوت رزل  و مفتي هيــچ به بر نمي كند

توبه كن از عبـــادتي كــه شده بي حضور او

                              چلـــه نشيني بي حضـورش كه  اثر نمي كند

آئينه صـــاف بايدش تـــا كه  جمـال يار او

                               بيند و صاف شـد يقين شــور و كدر نمي كند

خوش به دليـكه  غير او جاي به كس نمي دهد

                                    جلــوه بـــدون بـوته زرگران به زر نمي كند

اين چه تفاوتيست يك بل هم ازل بخود گرفت

                                   آن دگري به اوج خود جــاي بــه پر نمي كند

آب بقــــا ز قطـــره اي لعــل لب بتان بود

                            دست به چشمه بي ويش پير خضــر  نمي كند

عمر سر آمـد و بمـــا روي خوشي نشان نداد

                                   اهل جهــــان بمــــا ولي ذرّه  اثر نمي كند

فتح دل از وفــا بُـــود ني به طلا و سيم و زر

                                  دل كـــه صفـا در او بود سوي غدر  نمي كند

تا كـه نفس بر آيـــد اي دوست  عنايتي بكن

                                   از پس مرگ لطف تو سـود و ضـــرر نمي كند

گوشه ديده اثــر بمـــا گر به شبي فروغ داد

                                طعنه بـه ( مغربي ) دگـــر هيچ بشر نمي كند

 مستي ببرد از دل و جـان ريب و ريا را

                                               كرده رخ خوبش متحيّـــر علمـــا را

از فصل بهاران لب خود غنچه گشــايد

                                      خندان شده باشد ز حيا گونه اش حمرا

افشان بكند طرّه خود بر روي سينـــه

                                         ساتر بكند صورت گلچهره چـه زيبــا

از چاه زنخ گر گذري بس  حــذري كن

                                     تا در سر راهت نشــود  چـــاه زليخا

شيريني شهد از لب  فرهـــاد بپرسي

                                        گويد بتو از  مـــاهيت شهـــد مصفّا

صد قطره زبـاران  برسد بر صدف از آن

                                         يك قطـــرة آن دُرّ شـــود لؤلؤ لا لا

از زلـف بنفشــه بكــف آورد نظامش

                                از سـرو  خرامش ز ختن عطر سمن سا

از پيـــكر خُلــّج همة غاليه و مشك

                                          خُلّج بكـــف آورد ز وي عنبـــر ابدا

قمري به ترّنم ز لب لعـــل گهـــربار

                               طوطي شكر از وي سخنش  بلبل شيدا

آيد به مشام دل مـــا لطف شمــا مه

                                       از شمّة اشفــــاق دل دلبــــر ياسا

از يلمة نشّـــاف  معــــاطر سبب او

                               امّا كه رشــاد است و رشيد و كرم آسا

  ( بسيجي )

 منم بسيجي ايران و ايــن ديــار كهــن

                               كه از هراس وجودم هــراس در دشــمن

به انقلاب هديه نموده ام م سـر خويــش

                                چو سر بدار به امنيــت و بــه خلق وطن

براه دوست به شب تا به سحر شــدم بيدار

                                  كه دشمنان خــدا را نباشــدش ايمــن

كرامتي است بمــن ايــن لبـاس روحاني

                                 كه خـادم ش وطــن و انقلابــم از ذوالمن

شبانــه روز زنــم پــر مثــال پــروانه

                                  بدور شمع رخ رهبرم به جـان و بـه تــن

فداي حضرت عشقم كه رخ  نموده به لطف

                                 براي حفظ وطن داد شـور عشــق بمــن

به گاه خدمت مـردم خــدوم گـاه نبــرد

                                 چو شير شرزه زنــم داد بــر سـر دشمن

نصيب ما نشده  گر فـداي ديــن بشــوم

                                  خدوم ملت و دينــم ولــي به وجه حسن

كسيكه خواست شود رانت خـوار در كشور

                                   هموست خائن وراه شهيد و ديــن و وطن

به انقلاب زند صدمه ســارقــان شــرور

                                    به پارت بازي و رشوه كه در نهــان و علن

اگر چه پير شده ( مغربي ) بوقـت لــزوم

                                          تمام دار و نـدارش شــود فـداي وطــن

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1391ساعت 7:50 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

شعرغدیر

(عيد غدير)

نوبتيـــان مـــژده غدير آمده

                                                      هدهـد فرخنـــده  بشير  آمده

آيه بلّـــغ  بـه رســـول امين

                                                         از طرف حــيّ  قــــدير  آمده

گفته علي را به امـــامت  گزين

                                                         خلقتيان را چـه  اميــــر آمده

غنچه و گل  رقص كنان  در چمن

                                                         بلبل فرخنــده  ضميـــر آمده

دست علي را بگــرفت  و بگفت

                                                        بهر ولايت به ســـرير آمـــده

 اینکه من اولای  بنفس شما

                                                          بعد من اين شيـر دليـــر آمده

دوستيش جنت و حــور  بـرين

                                                          دشمنيش آتش  زيــر آمـــده

آتش دوزخ به عــدوي علي (ع)

                                                           لعنت يزدان به  شــريــر آمده

دين شده كامل به ولاي علي (ع)

                                                              اين ز خـــداوند  جــدير آمده

آيه اليـوم  لكــــم دينـــكم

                                                               بهـــر علي روز غـــدير آمده

شكر خدا ( مغربي )  در خدمتش

                                                                نــوكــر احبـــاب  امير آمده

( مدح علي "ع" )

علي تـــو اي كـرم عشق  از كرامت تو

                                                  ولاي حضرت يــزدان  بُـــود ولايت تو

بروز حشر همــه تشنــــگان روز جزا

                                                    تمام  چشم  براهنـــد  بر  سقــايت تو

فنــــا نبـــود اگــر  در  كنار آب بقا

                                                        ببود جام بدستــان بـــا كفـــايت تو

شــرار آتش دوزخ شــود گل  و گلشن

                                                  به آنكه ذرّه اي در دل شــود  محبت تو

هـــزار حــاتم طـــائي در آستانه تو

                                                   خدوم سفره احســان و بــا  كرامت تو

نگين شاهي خود را به  ســـائلت دادي

                                               به حال ذكر و ركوع آفرين  به  رحمت تو

خوشا به حال گدائي كه بوده  ســائل تو

                                               گرفت قسمت خود را ز دست و عُتبت تو

به جان تو من اگر جـاي  آن گــدا بودم

                                                   بدادمي دل و چشمم فـــداي  رؤيت تو

فداي محفل و بزمي كـه  حلقـــه  عُرفا

                                                     بدور هم بنماينـــد ذكــر و صحبت تو

بهر دميـكه صـــداي اذان بگوش رسد

                                                  همــاي دل بكشد پر به  نام و شهرت تو

نهـــاد نـــام علي بــر  تو خالق  اعلا

                                                به جان ( مغربي ) باشد علي به زينت تو

( نعت رسول اكرم " ص " )

اي مظهر صفـات خـدا ختـم  الانبياء

ايجاد علت همه امكان و مــاســـوا

باشد حدوث كتم عدم از بـــراي تو

رمز و رموز خلقت و ايجـــاد  اصطفا

اي تو معاني همه الفاظ  كن  يكــون

سيرت توئي به صورت  هر حادثات را

عقل  و  تفكرات  برايت  وجــود شد

انفـــاس اربعـه ز تو باشد همه جدا

انفـــاس نــاطقه  ملكيّه  و  قدسيه

بهر شناخت معني تـو آمـــده به ما

افواج انبياء همه شــاگرد  مكتب ات

پيش از تو آمده كه بگويـد بتــو ثنا

دنيا به ظلمت انـدر  و مكتب جهالتي

بوده به خيل نسل بشرشش  جهت فنا

از نور پر فروغ تو تـاريكــي بشــر

بر بست رخت خــويش ز انوار كبريا

آنها كه سوسمار بــرايش  بُد ارزشي

شد از كرامت سخن ات محــرم خدا

در گلستان گل و چمن غنچه  ياسمن

از حُسن خلق و خنده رويت شدند وا

بر دامن كريم تـو زد چنگ ( مغربي )

اي سيّـــد  كريم و كرامت بكن عطا

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم آبان 1391ساعت 7:42 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

هفته بسیج

حق ستوده درکتاب خویش عنوان بسیج
اعتصاب ارید   بر   حبل خداوند  کریم
گربسیجی راه حق پیماید  وخدمت بخلق
شب نگهبان است اندرسجره هنگام نماز
شیرپاک مادران اندررگ هرتک تکش
خون وضومحراب طاعت خاک گرم جبهه ها
حامـــــیان دین وقــــرانندپیـــــراهن کفن
دست وپاوچشـــــم راداده وطن ازادکرد
انقـــلاب ملک ایران رابــخون قلب خود
هرکسی ر اامتحان ایدزســــــوی اسمان
درعبــــــادت بوذروسلمان دروقت نبرد
پیروی کردازولایت نفس رادرخاک کرد
وردوذکرش بوددرجبهه حسین وکربلا
درزمانیــــــــــکه همه الوده سیم وزرند
خویش راملزوم ولازم دید درحفظ وطن
ای دریغارانت خواران بدون واهمــــــه
مردمان بهراجاره میــــدهد ناموس خود
اهل ایران میدهدتشخیص خوب وحیله را
حیف ان خونیکه بعضی داده درراه وطن
پاکبازان دربســـــیج کشــوری کم نیستند
مغـــــربی باشد بسیجی درره ال عبا ع

 

فضل الله المجاهد   گفته    قران بسیج
سور ه والذاریات اورده عنوان بسیج
میشود  درسایه   پرنور  یزدان بسیج
زان بود  دست   یدالهی نگهبان بسیج
زان بودسرلوحه مردم که ایمان بسیج
جنت الاعلا   بود  جای شهیدان بسیج
قدسیان اندرارادت گشته حیران بسیج
باشجاعت ها زدست شوم عدوان بسیج
پاسداری کرد  شد  اباد   ایران  بسیج
برباری وشهادت   بوده   پیمان بسیج
مالک اشتر    نمایان کرد  میدان بسیج
ناصرش شدزان ولایت شاه مردان بسیج
پیرو  شبه   پیمــبرشد  جوانان   بسیج
پاک مانده خیلی ازانــهاکه دامان بسیج
جانفشانیهاازان روگشته درجان  بسیج
باریاوحیـــــله واردشد  به ارکان بسیج
خائنان فرماندهـــــنداما به ارگان بسیج
صدهزاران حیف بعضی گشته شیطان
چون حسین فاطمه سالاروسلطان بسیج
خائنان بدنام کرده لیــــــک عنوان بسیج
چونکه مولایش حسین ع بوده ز شاهان

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم آبان 1391ساعت 12:6 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

اشعارسبک قدیم

دردبي دوا

گرفتارم به دردبي دوائي
سري برمابزن جاناخدارا
نديدم دردرابدترزهجران
رسيده گل شده فصل بهاران
جهان چون پل گذرگاه است مارا
مكن باديگران آنراكه برخود
مزن برديگران چوب جفارا
حكومتها كه لايبقي مع الظلم
مكن آنراكه مپسندي به خويشت
توهرچي خواهيت كن ليك ميدان
بترس ازاشگ مظلوميكه درشب
بجايش دستگيري كن زمردم
تشكركن زخوبيهاي مردم
مكافات عمل راكن توباور
نيوش ازسوي دل آنراكه باتو
دوامي نيست اين دارفنارا
تكبررابران ازخودنراني
مقام ومسندوثروت تورابود
به تقواميشودبرآسمان رفت
به حيله مارراآري به ميدان
مكن اي مدعي برما حسادت

 

زدردلبرديرآشنائي
كه بلكه وصل توباشد دوائي
مگرباشد ازاولطف شفائي
چه ميباشد به ديدارمن آئي
لزومي نيست اينسان خودنمائي
نمي خواهي ببيني ناروائي
نداردچوب دست حق صدائي
چه سودي برتوبنمائي جفائي
ضرركي داشته داردصفائي
دراين عالم همي باشد خدائي
كندازظلم توداد ونوائي
كندبرآسمان دست دعائي
بوددرخوبي مردم سزائي
به پيش ازروزميزان وجزائي
زوجدانت همي ايد ندائي
ضرركرد آنكه دادازخودبقائي
مكن باوركنندت اعتنائي
بدون عشق وتقوابي بهائي
بدون آن ولي گاوطلائي
كند برتوعصا رااژدهائي
كه داردمغربي دركف عصائي

 دروقت پيري كس نشدبامن هواداري كند
غم لشگراندازدمراازريشه وبن بركند
لشگرشوداهل زمين خواهدترابرافكند
رفته جواني ازبرم درخانه گهگل مرا
اي باغبان آمدخزان درراببندازديگران
چون گژدمان عادت شده بعضي زندنيش جفا
باورمكن باكج نشستن ها قلندرميشوي
دنياببين هركس رسدتهمت زندبرمغربي
خدمت بكن برمردمان ازجان ودل ني باريا

 

 ازراه ايثاروادب درغصه دلداري كند
امانيامدآنكه اوميشدمراياري كند
امانتاندگريكي ازدل هواداري كند
آن كيست برحق نمك ياري وايثاري كند
كس نيست دراينجاهواداري وغمخواري
برنخبگان جامعه زين راه ازاري كند
هركس نتاند بارياوحيله سرداري گند
چون خواهداوازسارقان تاپرده برداري ك
مردم ترابهرنمك برخويش سالاري كند

قصیده علوی ع

 

تاكندخيمه اش شب ديجوربافرش
شب گيسوان خويش به صدنازوغمزه اي
يوسف صفت كه صبح پي شب چو رخ نمود
بادسحرچومادرخوش مهرميوزيد
درسبزه زاردسته بدسته به برگها
تادخت زرنشانه خودراعيان نمود
گوهرنشان بپاي گل وياس ونسترن
آيندبلبلان زچهارسوي برچمن
طوطي به شوق قندزنددادشوروعشق
هدهدزسوي ملك سبانامه اي بكف
بل آنچنان هواي گلستان نشاط داشت
درهودجيكه پرده زسندس بريشم است
دامادچرخ بسته كه حميان پرزنقل
غم رابه سنگ غصه برانندازچمن
اندركنارساحل گلشن به ماه عسل
طوطي بدست دايره بلبل به سازخود
بزميكخ بوده شاهدخوش چهره رقص پا
حيرت زده تمام خلايق به ممكنات
آزدره نيست كس زكسي جمله يكدله
آنجادگراميرنداردبه گلستان
آنجادگروزيرنداردكه برجها
آنجاوكيل نيست به مجلس كه راه يافت

 

 

خورشيدشدبرون زافق تاج درسرش
پنهان نمودباگله درزيرمعجرش
بيدارشدجهان به صغيروبه اكبرش
شبنم جلال خودكه نموده به گلبرش
گلهابرقص جمله بهررنگ واخضرش
درپاي گل رودهمه شبنم چوگوهرش
هرقطره شبنمي كه بوددروگوهرش
درلب سرودعشق نشسته به منبرش
شكرخداكندكه فزون است شكرش
آورده براميرسليمان زهمسرش
ديگرچه جاي غم شده گلشن معنبرش
گلدسته اي نشسته بزلف معطرش
افشان كندبه هودج وباآن مسافرش
زاغ وزغن مجال نيابدبه خنجرش
زورق نشسته باهدف سيرولنگرش
مجلس كنندگرم چه باشد ميسرش
طامات وشطح وباده وجامي به ساغرش
مستندجمله هوش نداردكسي سرش
ارواح يك بدن ولي چندين برابرش
حكمش بدون گفته مردم چوداورش
سازدزخون مردم بي ياروياورش
رانت وخيانتش بشودروزاظهرش


صحن زمين زكوكبه دولت فخيم
آـنجانبوده نيست مديران بيسواد
آنجاجماعتي نبود مثل ما فقير
مجلس بنوده زان همه گان رانت ميبرند
درحبس نيست تاكه تجاوزكندكسي
كشتي كه بودمنتظرماه عسل كند
عدل وعدالت است درآن كشتي نجات
آنجابراي نان نفروشندخويش را
كس نيست برعليه خيانت كه حرف زد
ازكشتي نجات كسيكه پياده شد
اينجاپياده شدكسي اززورق جفا
هركس كه حق بگفت دراينجااميرما
آنجا پرندگان همه افرشته وپري
انجا همه زباده وخدت چومست ومست
آنان براي كعبه دل صيددل دهند
آنهابدست هركه فقيراست بهرنان
اينان گرفته نان فقيران زدست او
شاه وگدابخدمت آنان فرشته خو
اينان عزيزرابه ذلالت كشندتا
اينان براي نان وغذاكرده كرده انچنان
اينان به فقردانه فشانندخلق را
يارب زلطف برخرخودشان نشان همي
اب وضويشان همه باشد زاب حيض

 

 حيران نموده خانه ومان بوده اززرش
باحقه ميزنندبه اين خلق آذرش
خزان بدست عده اي باامررهبرش
تاكه كنندعالم وداني محقرش
محبوس رازنندبه قمچي به پيكرش
تعريفشان كند همه دوران معبرش
هركس پياده شد ننمايندچاكرش
زنهاي پرزعصمت وعفت به چادرش
ازتن جداكنندسرش دل زپيكرش
بادسته گل دهندزتسنيم وكوثرش
بردارميبرندبه بگوراست آخرش
مرتدكنندجمله جيش وبه لشگرش
اينجابنام دين بزنندش زششپرش
اينجاوليك مست رياست به مسكرش
اينهابراي كعبه وتخريب باورش
سهميه اش دهندبه اوهرمقدرش
خواهدچشم اوبنمايندبي سرش
هريك چوكعبه باشد عزيزوموقرش
زان كه كسي نباشدازاين قوم برترش
دختررودبكوچه بياري مادرش
چون مرغ صيدشدكه ببرند حنجرش
تاكه زمانبوده نباشد ثناگرش
مال حرام وجاه حرام است يكسرش

 

 هركس عليه اشان بزندحرف حق را
صدهاتن ازشباب وطن رفت زيرتيغ
دنيادراين مسائل پيچيده بازهم
دله مشبك است زتيرمنافقان
سوگند ميخورندبناني مقدسات
آلوده شدزمانه زالوده مردمان
سلطان تن خليفه دل رارهاكند
تجديد عهدنيست كسي رازسارقان
مهريكه عقدشدبه همه اهل كاينات
طاس بلورواطلس زرين دراين ميان
شيطان كه تازه كارببود بدايتا
نظاره رازديده حق بين كنارزن
دراينه تونقش خودت بين به بزم شوق
چندين مشارق است ومغارب وهمچنان
كيوان كران كران همه جانورميدهد
مرآت راشكسته كندهركه زشت بود
مشگين كبوتري زهواديده دانه را
تركان به پيش وپس بنمايندحفظ خود
امابدون واهمه وشدت رخا
يحيابه طشت زربغنوده به صدادب
يحيا بكشته دهربراي زناي زن
يوسف براي عشق حقيقي فراركرد
تجكيم عقدهردوبه تقوابدست شد

 

 درروزوشب زنندبه صدظلم ششدرش
تارهبران ما نشود گردمغفرش
داده دهدبمردم بيدست وپاشرش
گريان شدست كعبه به ركن وبه استرش
تاكه ازاين طريقه بسازندساترش
كس نيست البسات خدابوده دربرش
شبل الاسدبخاك كندخون خواهرش
آن سارقان كه برده زيادش مصورش
تجليل گشت تابه ميان شدمظاهرش
ازشرم خودبه سربنمودست معجرش
تقواربوده زادميان وزمادرش
سنگين كلاه رفته سرت رابه ايدرش
بنگركجاست باچه عجين گشته جوهرش
ساده نبين به ظاهراين دهروخاورش
دربتكده بداده براهيم وآزرش
زشتي گرفته درهمه گويدزمنظرش
امانديده پيش رخش دام وچنرش
تاكه رودبسوي بقاراسكندرش
هركس رودچوخضرشودتاكه رهبرش
براوتفاوتي نكند سيم ويازرش
زن كه ببوده دخترشوم برادرش
ازآن نصيب شدبه زليخاوكوثرش
ورنه نبوده زلف پرازچين وعنبرش

 

 ايوب رازصبرستودندمردمان
چون عيدبوده رحمه وايوب رابلا
نوحيكه دست شست زاولادوقوم وخويش
باآن جلال ودبدبه داوودوپوراو
ازموربين جلال وسليمان وجاه او
آن جام جم جلالت وكسراوتخت او
موساوطوروماروعصا اژدهاي او
ذبح عظيم وحاجروسارامثالشان
ساراحسد ببردكنيزش پسربزاد
عشق است وخاطره زدوباره ظهوركرد
مازادنيست سعي وصفا بين عاشقان
گرچه طرازمهرووفا انتها نداشت
داني زبلبله چه صدائي رسدترا
هرخاك رازكوزه دهقان نگاه كن
باورمكن كه شيء زامكان هدررود
امكان چوكوزه ايست همه ممكنات دود
غيرازمحبتي به همه اهل كاينات
باعشق زندگي به اميدش كندقريب
عقل وهيول دايره راتنگ كردتا
اعراض ذكركرده كه ذنكا معيشتا
انسان شدن بگفته عارف نبوده سهل
دراين قتيده هركه كندچون وياچرا

 

 هرگزنبوده صبرچناني به باورش
روشن ضميربودكه بنمودصابرش
ايمان بداده راه ونشان نورانورش
درتحيت امرشان همگي بوده عسگرش
باآن نصيحتش كه به اوداده مغفرش
باقي بمانده ازسبب عدل گسترش
زيرسؤال رقته زقارون وهمسرش
بنگرخليل وكوه مناروح شهپرش
گيسوچوخوشه بسته وگوشواره دربرش
امانديده كس زوفامثل قنبرش
هرروزبرترازدي وديروزباورش
زرتشت را نگرفرزيباوآذرش
خاك گداست ياكه شهي تاج درسرش
سرلشگراست ياكه زدهقان وياخرش
اندرلباس غيربيايدبه تندرش
بادوددم بسازصغيروزاكبرش
نبودنبوده خيردراين هفت كشورش
هرجزءجزءعالم امكان ميسرش
ديدندازدوپا هنرسخت باورش
ايدترابدون سمند وبه استرش
چون به عشق رودعرش اطهرش
برگوبروبه ميكده برگيرساغرش

 

 بادرس ومشق ومدرسه اينهانميشود
شاعرزاهل حقدوحسدزجرميبرد
خواهي سعادتي زدودنيابودترا
روبندگي بكن به علي ال اوشود
اماتراكسي نستايدبهوش باش
آنجاكه حكمران توعقلت بودبه عشق
دلدل سوارخطه اورنگ منزلت
خيبركه بازوبسته هميكردصدنفر
بايك اشاره سرانگشت حيدري
انكه شنيدوگفت اطعنابرّب خود
نفس پيمبراست علي حجت خدا
خلقت بزيرپاي علي فرش بي قدر
چون لاله بوده قلب رحيمش زمردمان
اورانميتوان كه بشرگفت ني خدا
گرديدن تمام اولوالعزم دردل است
درزيرپاي اوهمه وفرق فرقدان
درحيرتم ازاوچه بگويم كه كيست او
ذاتش به مثل ذات خداوندناشناس
ازحال اوبه حال خداوندپي برم
آن بنده كه گماشته حق كندكه خود
دانداگرخداش بصيراست وبشنود
ازحيدراست دردل مردم خدابود

 

 روح القدس مگربشودياروياورش
چون شعراورسدزسوي عرش داورش
رواستان ببوس زال وزحيدرش ع
قسمت ترامصاحبت مالك اشترش
خدمت بكن به ال پيمبرص چوقنبرش
ديگرچه واهمه كه ننوشي زكوثرش
عصفوربوده دركف اوشيرخيبرش
باقدرت تمام كه يك لاي از درش
ازبيخ وبن به كندچويك شاخه ترش
با قل كفي كه بوده وباشد برابرش
كس نيست زنبياكه بباشد برابرش
ملكت كنارحيدريش همچواصغرش
ازقوم وخويش وحاسدخودتابرادرش
پائين ترازخداوزمخلوق برترش
بنگرجمال حيدري وروي باغفرش
آئينه دارمركب اواين مدورش
ناديده اين مشيمه خلقت زمادرش
خلقت بممكنات عرض اوست جوهرش
شايدچون اوست ازهمه مظلوم داورش
داندخداي خودزتمامي محقرش
ديگرچراكندعملي پست وباشرش
باب علوم اول ودائم به آخرش

 

 نشناسدهركسيكه خداراعلي شناخت
هركه علي شناخت خداراشناخت او
بامهراوعوالم امكان وجودشد
بامهراوبه رزق رسد كل رزق خوار
ماند مبفكرخودكه چگويم زمدحتش
ازعرش حق گذشته به عالم مقام او
ازمرتبت هرآچه بداني كناركن
بااوكه انبياهمگي ارتقاع يافت
مرشدبه جبرئيل ومريدش عوالمات
حوت متاكه محبس اوشدبه بحرچون
ابروي دركشدبه غضب كل كاينات
بگذارداربه خنده لبش دردروزگار
زان رفته رفته ته بكشداب چاهها
عقل وهيول مانده باوصاف وصف او
حاتم كه شهره شدبسخاوت دراين ميان
خلت رسيده ازسوي يزدان خليل را
اندرمناكه فديه رسيده به ذبح او
تيغش بدست دشمن خودداده درغزا
بلقيس راسبابه سليمان خبربداد
مهرعلي به قلب سليمان خطوركرد
عيدعدوبه مرگ بدل شددراين ميان
هرجا كه دلدل است بودعيدمهرگان

 

 باكي به اونبوده نباشد به محشرش
بررحمت وكرامت حق اوبوددرش
باعشق ومهراودوران است چنبرش
بي مهراوجهيم ومصيبت به آذرش
كون ومكان طفيل به مهروولايتش
كامل ببوده حضرت حق راارادتش
بس بوده اين كه بيت خداشدولادتش
بسته ميان به عشق وارادت به خدمتش
اول ببوده هست وبودتانهايتش
كرده تعللي به مقام ولايتش
سوزددرآتش غضبش تاقيامتش
غم رخت خودببسته شودگل به نزهتش
خشگدبراي ناله اوازخجالتش
چون ديده كيست درازل ودربدايتش
بوئي ببرده بوده زجودوكرامتش
چون  يكدمي ببست ميان برمحبتش
حاجرگرفته بوده زدامان رحمتش
مردانگي ببين توروال صداقتش
چون اهل صدق بوده به اوداده قدرتش
بلقيس زان رسيده زيزدان عزتش
هرجاكه اهتزازدرآمدكه رايتش
درزيرپانموده عدورابه عادتش

 

 

تهديد تيغ ميدهدهرجا خيانت است
هرروززيرنخل علي داده جان خود
سالارانبياست علي ميراوصيا
تيرشكسته رابدرآورددوستان
گريان چوابرپيش دربرايتام بي نوا
آنجاكه قل كفي شهدالله به اورسيد
هرجاكه وحي بودعلي بوده شاهدش
داده غذاي بستريش رابه قاتلش
روي تراب بستراوبده بالشش
خيل ملائكان سماوفرشته گان
دستيكه ميگرفت زگرداب ميرهيد
گريان ببوده ديده اوازسوي عوام
بستنداب راكه برويش منافقان
گفته يكي ببندتوراه شريعه را
فرمودهي دوباره مگواين سخن مرا
دعوا وچنگ مابهمين نكته است وبس
قاتل به ظاهراست وراابن ملجمي
ذيحجه است مغربي روكن سوي نجف
ازپاي زائران مزارش ترارسد
اندرنجف بخوان تونوشتارخودبه آن

 

 

غيرازحسام كشته عدوراصلابتش
ازبابت خشوع عبادت اطاعتش
ازجانب خداش رسيده امامتش
ازپاي اوبه حالت عشق وعبادتش
اشگش بديده دربرنفي عدالتش
باشد گواه احمدواصل رسالتش
گومدعي رودزميان باعداوتش
اين شمه اي ببوده زاوضاع رحمتش
ازخشت خام گاه دم استراحتش
حاضرهميشدندبه وعظ ونصيحتش
ميزدبه مزداوبه جسارت به تهمتش
آنان كه بوده ريزه خورخان قدرتش
بگرفت ازدوباره به بازوي قدرتش
آنسان كه بست دشمن توازخيانتش
مائيم جان نثاررسول وشريعتش
آب وغذاكسي بنبنددبه امتش
امابه باطن است قتيل عدالتش
صورت گذاربردرحيدربه حضرتش
برآسمان رسدسرتوازعنايتش
علمت به نظم ونثررسدتانهايتش
 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم آبان 1391ساعت 11:29 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  | 

اشعارکهن مغربی

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم آبان 1391ساعت 11:12 بعد از ظهر  توسط حمیدمغربی  |